terug naar overzicht

Ans Beenen: een echte Boxtelse verbinder

Maandag 2 juli 2018 Ans Beenen: een echte Boxtelse verbinder

Ans Beenen (75) is al twintig jaar vrijwilligster bij de naaicursussen in Gemeenschapshuis De Rots. Samen met collega-begeleidster Jacqueline leert ze cursisten kleding maken. “Elke woensdagmiddag geven we twee groepen naailes”, vertelt Ans. “Het gaat inmiddels niet meer puur om ‘leren’. Het gaat ook om gezellig kletsen met elkaar. Je ziet dat sommige deelnemers zelfs lief en leed met elkaar delen. Heel bijzonder.”

Naaicursussen 
Ze wijst om zich heen in ‘haar’ naailokaal op de eerste verdieping van De Rots. “Naaimachines, een kniptafel, een strijkplank… We hebben hier alles bij de hand om naailessen te verzorgen. En niet alleen aan vrouwen”, lacht ze, “er is sinds kort ook een man bij. En waarom niet? Het kleermakersvak wordt al eeuwenlang door mannen uitgeoefend.” De cursussen zijn een initiatief van de Stichting Uitkeringsgerechtigden Boxtel.

Rokken inkorten
Vroeger was Ans kleuterjuf in Limburg, tot ze op haar 26ste trouwde. “Het was rond 1970 in veel families nog steeds niet de bedoeling dat getrouwde vrouwen werkten”, glimlacht ze. Wat ze wel deed: ze ging op naailes. Toen ze in 1998 – inmiddels gescheiden – naar het Ronduutje in Boxtel verhuisde, was ze een echte naaikunstenaar. En dat ging als een lopend vuurtje rond.“Het gebeurde regelmatig dat er iemand aanbelde en vroeg of ik even wat rokken wilde inkorten”, herinnert ze zich. “Dat deed ik graag hoor. Ik heb op die manier veel mensen leren kennen.”

In het donker
Niet dat ze bij buurtgenoten de deur plat liep. “Nog steeds niet. Daar houd ik niet van. Maar het is wel prettig dat je elkaar kent. En op elkaar kunt terugvallen als dat nodig is. Ik vind het bijvoorbeeld best eng om in het donker naar mijn auto te lopen. Mijn buren boden aan: ‘Bel even en we lopen met je mee, samen met de hond.’ Het is toch prachtig dat mensen naar elkaar willen omkijken?”

Betrokkenheid blijft
Zelf zorgt ze ook, voor haar licht-dementerende schoonbroer. Ze gaat dagelijks naar hem toe. “Daardoor heb ik geen tijd om in Boxtel meer vrijwilligerswerk te doen.” Toch blijft ze zich betrokken voelen bij haar buurt en woonplaats. Zo was ze erbij toen St. Joseph met buurtbewoners sprak over het groot onderhoud en de voortuinen. “Daarover doe ik graag mijn zegje. Gewoon om het wonen nog prettiger te maken.” Met de naailessen gaat ze ook door. “Zolang ik kan. Vooral omdat ik zie dat de mensen hier ook echt blij van worden. Ze hebben iets omhanden, waarin ze steeds beter worden. En ze komen hier onder de mensen. Dat vind ik heel veel waard.”

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Reacties