‘Eten doen we samen, elke avond om zes uur’
Aan het Zusterspad in Boxtel wonen Trees Schellekens (74) en haar dochter Mariëlle (42). De bovenwoning is al achttien jaar hun thuis. Wie er binnenstapt, merkt meteen: hier is het fijn wonen. Een opgeruimde gang, een grote bank die uitnodigt om te gaan zitten en foto’s, héél veel foto’s.
Dé blikvanger in de huiskamer is een grote blauwe bank. Trees en Mariëlle hebben er allebei hun vaste plek om samen tv te kijken. En overal staan of hangen foto’s van familie. Ook in Trees’ slaapkamer. “Dit zijn mijn ouders”, wijst ze. De vele foto’s in zwart-wit en kleur laten zien dat Trees en Mariëlle familie belangrijk vinden. Zo hielden ze altijd contact met Trees’ ex-man en Mariëlles vader, Henk. Toen hij ziek werd, zorgden Trees en Mariëlle voor hem. Begin 2026 overleed hij. “Dat was zwaar”, vertelt Trees, “maar het was fijn dat we samen voor hem konden zorgen.”
Kussenhoesjes en bloesjes
De bovenwoning van Trees en Mariëlle is voor het grootste deel gelijkvloers. “Al hebben we wel een zolder, met de slaapkamer van Mariëlle. Ook staan daar de wasmachine, de droger en mijn naaimachine.” En naaien kan Trees: van elk lapje stof maakt ze iets. Van vrolijke kussentjes die op de bank liggen tot luchtige bloesjes voor op vakantie.
‘Een beetje op haar letten’
Trees is nu acht jaar met pensioen, maar vroeger werkte ze in de ouderenzorg. Ook thuis keek ze om naar haar (veelal oudere) buren. “Zoals buurvrouw Pia. Die is 97 geworden. We brachten haar op het laatst elke dag een ontbijtje. Gewoon om een beetje op haar te letten."
‘Verhuizen? Geen denken aan!’
In al die jaren dat ze aan het Zusterspad wonen, zagen Trees en Mariëlle veel buren komen en gaan. Sommigen overleden, anderen verhuisden. Maar zelf verhuizen? “Geen denken aan. Dit is ons thuis. We hebben een heel mooi balkon, dus bij mooi weer zitten we vaak lekker buiten.” Niet dat ze áltijd thuis zijn, want ze gaan regelmatig op pad. Sporten, naar familie, op vakantie… Trees: “We doen niet alles samen hoor. We hebben allebei onze eigen bezigheden.” Maar ’s avonds, rond 18.00 uur, is het wel altijd: sámen eten. Op die fijne blauwe bank ‘met het bord op schoot’. “Nee, niet letterlijk”, lacht Trees. “Daar hebben we twee heel handige dienbladtafeltjes voor.”
Trees Schellekens geniet al achttien jaaqr van haar thuis.
“We brachten haar elke dag een ontbijtje. Gewoon om een beetje op haar te letten.”